Incident response plan tijdlijnsjabloon

Een noodsituatie op de werkvloer is een overkoepelende term voor een breed scala aan situaties waarin medewerkers, klanten, het algemene publiek en/of de normale bedrijfsvoering risico lopen door onvoorziene door mensen veroorzaakte of natuurlijke rampen. Als u een noodvoorbereidingsplan wilt ontwikkelen, is de OSHA-website een goede plek om te beginnen.

Zodra u bekend bent met deze normen en een gevarenbeoordeling hebt uitgevoerd, kunt u beginnen met het uitwerken van stapsgewijze implementatieprotocollen. Dit kan trainingen voor personeel omvatten, roltoewijzingen in geval van een noodsituatie, enzovoort. U zou moeten proberen om alle cruciale activiteiten op een tijdlijn te zetten, zodat het hoger management deze gemakkelijker kan visualiseren en goedkeuren.

Het doel van een noodplan is om de impact van een incident op de werkvloer te minimaliseren of teniet te doen. Meer specifiek om:

• letsel en slachtoffers te voorkomen;
• schade aan infrastructuur en apparatuur te beperken;
• het milieu en omliggende structuren te beschermen;
• herstel te versnellen en de normale werking zo snel mogelijk te hervatten.

Om dit te bereiken is het belangrijk om een kwetsbaarheidsanalyse uit te voeren en de kans op bepaalde soorten incidenten te bepalen. Houd ook rekening met de beschikbaarheid van middelen om escalatie te voorkomen en met de stappen die in elk scenario moeten worden genomen.

Het opstellen en implementeren van Incident Action Plans valt onder de verantwoordelijkheid van de Operations Section Chief. Deze rol is uniek gepositioneerd om trainingen te organiseren, rollen toe te wijzen in verschillende scenario’s, middelen te verdelen, interne respons-teams te superviseren en contact te onderhouden met externe diensten.

‍

Het Incident Command System (ICS) is een gestandaardiseerde set protocollen voor de controle en coördinatie van hulpdiensten. Het ICS beschrijft ook de tijdelijke managementhiërarchie tijdens een crisis, waardoor het flexibel genoeg is om uitdagingen aan te pakken zoals:

• jurisdictiebeperkingen en conflicterende bevoegdheidsniveaus;
• het samenvoegen van personeel uit verschillende afdelingen tot een snelle respons-eenheid;
• het voorkomen van dubbel werk om de effectiviteit van de respons te vergroten;
• het bieden van logistieke en administratieve ondersteuning aan de responders.

Het Incident Command System (ICS) gebruikt een reeks standaardformulieren die richtlijnen bieden om doelstellingen te bereiken en een optimale communicatiestroom tijdens een incident te garanderen. Wat betreft het ICS 201-formulier bevat dit document:

• een basisbeschrijving van het incident;
• middelen die zijn toegewezen om de situatie op te lossen;
• stappen die zijn genomen om de impact van de crisis te beperken.

Kort gezegd is het een briefingdocument voor de Incident Commander en de Operations Section Chief, samen met het algemene personeel dat betrokken is bij het afhandelen van het incident.

Binnen het Incident Command System (ICS)-kader zijn er altijd vijf kritieke managementfuncties:

• Incident command: bepaalt de doelen van incidentmanagement en stelt prioriteiten, draagt de verantwoordelijkheid voor de afhandeling;
• Operations management: houdt toezicht op tactische operaties volgens het plan, wijst taken toe en beheert middelen;
• Planning: verzamelt en evalueert informatie over het incident en de status van middelen, en documenteert het Incident Action Plan;
• Logistics: verzorgt ondersteuning en diensten die nodig zijn om de incidentdoelen te behalen;
• Finance and administration: bewaakt kosten, verzorgt boekhouding en regelt inkoop.

Van deze functies is de rol van Incident Commander de enige die altijd is ingevuld bij ICS-toepassingen.

Noodresponsplannen zijn documenten die een reeks stappen beschrijven die moeten worden genomen in een crisissituatie. Dit kan variëren van een actieve schietdreiging tot gevaarlijke chemische lekken of brand. Deze plannen zijn afgestemd op specifieke scenario’s en zorgen ervoor dat er geen twijfel bestaat over wie welke rol krijgt in het crisisbeheer. Omdat tijd van essentieel belang is, kan een noodresponsplan letsel en materiële schade aanzienlijk beperken of zelfs volledig voorkomen.

Eenvoudige noodactieplannen zijn voldoende voor kantoren of kleine winkels, waar evacuatie zelden een probleem is en u niet te maken hebt met gevaarlijke materialen of processen: het alarm gaat af en medewerkers en bezoekers verlaten het pand op een ordelijke manier. Organisaties met grote kantoorgebouwen of bedrijven die werken met potentieel giftige of brandbare chemicaliën hebben daarentegen gedetailleerde, scenario-specifieke noodactieplannen nodig.

Hier zijn 5 stappen om ervoor te zorgen dat u waterdichte veiligheidsprotocollen ontwikkelt:

• Voer een risicoanalyse uit om de meest waarschijnlijke dreigingen te bepalen en bekijk bestaande beleidsmaatregelen om ermee om te gaan;
• Bepaal welke middelen beschikbaar zijn in een noodsituatie en stem af met publieke hulpdiensten (politie, brandweer, enz.) om hun responstijd en mogelijkheden op uw locatie te begrijpen;
• Controleer of er specifieke regelgeving geldt voor uw activiteiten en zorg dat uw plan daaraan voldoet. Zorg voor levensveiligheidsprotocollen (schuilplaatsen, beveiligde ruimtes, lockdown, evacuatieroutes);
• Ontwikkel procedures voor specifieke gevaren die tijdens de risicoanalyse zijn geïdentificeerd en stel gecoördineerde noodplannen op met publieke diensten;
• Zorg dat het personeel de juiste training ontvangt. Voer regelmatig oefeningen en drills uit om verschillende soorten incidenten te kunnen aanpakken.

Cybercriminaliteit neemt toe, volgens een rapport van Cisco, dat een toename van 75% verwacht van het aantal cyberaanvallen in de periode van 2021 tot 2025. Nog een rapport van de Britse regering stelt dat 39% van de organisaties in het land in 2022 een datalek heeft gehad. Daarom is het een must om een responsplan voor cyberbeveiligingsincidenten op te stellen — een document waarin de protocollen worden beschreven die uw organisatie moet volgen na een dergelijke gebeurtenis.

Typische plannen volgen deze 6 fases:

• Voorbereiding: het plan opstellen en medewerkers trainen in rolgerichte informatiebeveiliging;
• Identificatie: de inbraak ontdekken, classificeren als beveiligingsincident en de omvang, bron en impact beoordelen;
• Beheersing: schade beperken en de toegang van de indringer blokkeren (mogelijk systemen offline halen);
• Eliminatie: kwetsbaarheden verwijderen die de aanval mogelijk maakten;
• Herstel: de data-infrastructuur testen en systemen weer online brengen;
• Leren van het incident: het incident evalueren en beveiligingsprotocollen verbeteren voor toekomstige situaties.

De begrippen dreiging, kwetsbaarheid en risico, die deel uitmaken van het jargon van cyber security, worden soms door elkaar gehaald, wat tot verwarring leidt. Inzicht in de verschillen helpt u beter te communiceren met de IT-afdeling (of externe partijen die uw informatie-infrastructuur beheren) en geeft u een beter begrip van cyber security technologieën.

Dit zijn de belangrijkste verschillen tussen risico, dreiging en kwetsbaarheid:

• Risico: het potentieel voor dataverlies, systeemschade of zelfs volledige vernietiging als gevolg van een cyberaanval; het risicoprofiel van een organisatie varieert afhankelijk van interne en externe factoren en kan nooit volledig worden geëlimineerd, maar wel worden teruggebracht tot een acceptabel niveau;
• Dreiging: elke factor die de kans op een cyber security crisis vergroot, van malware en ransomware tot hackers en DDoS-aanvallen;
• Kwetsbaarheid: elke zwakte in uw data-infrastructuur die een dreiging in staat kan stellen de beveiliging te doorbreken en uw systemen en assets bloot te stellen aan een aanval.

U kunt dit ook als formule zien: risico = kwetsbaarheid + dreiging.